KIA: King's Indian Attack

Dat “in de voorhand” betekent dat wit een opening speelt die eigenlijk een opening is voor zwart. Dat KIA duidt erop dat wit een rustige opening verkiest, niet wil verrast worden door systeempjes van zwart, en gewoon schaak wil spelen. Het is een ideaal systeem voor wie met wit geen of slechts beperkt theorie wil instuderen. De opening is verwant aan het Catalaans en de Reti, maar in die openingen wordt eerst c4 gespeeld, en pas later e2-e4; in de KIA is het meestal omgekeerd.
In de laatste ronde (die ik meespeelde) in het open van Brasschaat deze zomer, kreeg ik een KIA voorgeschoteld. Dat had ik een beetje verwacht, maar omdat wit het slim speelde, en mijn voorbereiding te smal was, raakte ik niet in mijn standaard opstelling met zwart, en werd het knokken voor remise.

De ”King’s Indian Attack” (KIA) is dus een fancy omschrijving van een flexibele witte opstelling die zweeft tussen een Pirc en Konings-Indisch, al naargelang zwarts antwoord. Sommige varianten zou je zelfs de “Witte Leeuw” kunnen noemen, maar laten we het beschaafd houden. Voor de liefhebbers, hier ligt de oorsprong van de originele Zwarte Leeuw. Maar ik wijk af.

Het is hier al aan bod gekomen, de “miseducation of me” (op schaakvlak). Als 17-jarige tiener leren schaken enkel aan de hand van gemiddeld 1 partij per week en een algemeen schaakboek, neen, dan leer je niet veel over de KIA. Het gaat zelfs zover dat ik pas recent een echt antwoord heb leren verzinnen hierop, en dat ik nu partijen herontdek die ik vroeger tegen de KIA gespeeld heb, zonder me ervan bewust te zijn dat die opening zelfs maar een naam had. Dat de KIA niet onder één ECO-vlag valt (zie bv de hoeveelheid aan ECO-codes op slechts één systeem tegen de KIA op chessgames), helpt ook wel om die partijen onder de radar te houden, omdat het soms wat zoekwerk vraagt om een volledig overzicht te krijgen.

Zo vond ik deze partij terug uit 1997, waar ik in de opening zo ongeveer alles speelde wat me te binnen viel als speelbaar, en er nog mee wegkwam ook. François Vanhoorne is al twintig jaar geleden overleden, en zijn schaakverhaal kan je terugvinden op de site van Bredene – zie ook het vorige artikel.

Al bij al - zoveel jaren later (de partij werd gespeeld in 1997) - valt het zwarte spel me nu nogal mee, hoewel ik denk dat die f7-f5 niet echt thematisch is. Dat grapje op het einde (de partij ging verder, maar ik had weinig problemen om het punt te incasseren) heb ik trouwens al vaker kunnen toepassen - spelers zien zoiets nogal snel over het hoofd.

Terug naar mijn partij in Brasschaat. Die leek goed op een partij die Gurevich ooit speelde. Alleen, hij speelde wel e5, om zijn witveldige loper goed te houden, ik verkoos om h6 en Kh7 te spelen, om die loper op g7 te behouden. Maar omdat ik al e6 gespeeld had, kon ik zo moeilijker in mijn normale opstelling met e5 geraken, met andere woorden, Gurevich heeft toch wat meer spelinzicht dan ik. Niettemin, zijn partij is wat ik noem een voorbeeldpartij; een partij die je als model kan gebruiken hoe je tegen een bepaalde opening speelt.

Uiteindelijk kon ik mijn partij in Brasschaat remise houden, door een "last-minute" eeuwig schaak in verloren stelling, maar dat is dan weer voor een volgende keer. Hopelijk komt die volgende keer wat sneller dan gewoonlijk - het was op niet-schaakvlak een beetje druk de jongste maand.

PS de partijen in het vorig artikel zijn nu juist in het artikel geplakt - nog maar eens een illustratie voor mijn levenslang gebrek aan aandacht voor detail...